Мне глубоко наплевать скажет Обама слово геноцид или нет. Мне также наплевать признают ли еще парочка стран геноцид армян или нет. Все эти признания ничего не значат для жертв трагедии. Может они имеют значение для нас? Ну как бы мы их потомки, и все такое. Может и значили бы, если бы не одно НО. Это НО-то, что сделала Назик Арменакян. Фотожурналист, который два года, разъезжая по всей Армении нашла 43  стариков, переживших геноцид. Назик единственная, кто заинтересовалась судьбой живых больше, чем судьбой тех, которых уже не вернуть.

Вас интересует их судьба? Вас интересует в каких условиях они живут? Вас интересует, интересует ли кого либо сам факт их существования? Вот об этом и поговорим в четверг на передаче «Five o’clock». Назик расскажет обо всем, о чем она узнала, за эти два года. В ходе передачи попытаемся понять, почему эти старики никому не нужны у нас в стране. А пока прочтите послание Назик вам.

Լուսանկարչական նախագիծ ՎԵՐապրածներ

Սա իմ լուսանկարչի մոտեցումն է 1915-ի Հայոց Մեծ Եղեռնին :

Եվս մեկ հիշեցում, արդարության մեկ պահանջ: Այս մարդիկ ապրել են անհնարինը,վերապրել, իրենց մեջ կրելով շուրջ մեկ դարի լռություն: Արդեն 3րդ տարին եմ նկարում այս մարդկանց: Նրանց ձեռքերին իրենց անցյալի պատկերն է, անցյալի հետ կապող թելի մի ծայրը: Մյուս ծայրով նրանք կապված են իրար, իրենց ժողովրդի ընդհանրական ճակատագրին, կապված են մեզ:

Նխագիծը կշարունակվի այնքան քանի դեռ ողջ են վերապրածները և դեռ կարող են փաստել, պատմել իրենց արքերով տեսածը:  Իսկ նրանց մասին կպատմեն իմ լուսանկարները

Նազիկ Արմենակյան

Запись передачи здесь Пережившие